North
by Metal Experience



Het Duitse Everon laat zich omschrijven als neo progressive. Zelf voeg ik daar met dit nieuwe album graag ook nog een symfonisch tintje aan toe. Om even wat vergelijkingen aan te gaan: denk aan Saga, Rush, Marillion en een beetje Threshold. Het moge wel duidelijk zijn dat we het hier vooral over de rockvariant van de neoprog hebben. Sfeervolle melodieën met vooral keyboards en piano uitgevoerd. Natuurlijk zit er prachtig gitaarwerk in en zo nu en dan ook duidelijk aanwezig: metal zou ik dit echter zeker niet willen noemen. Maar voor de liefhebber van sfeervolle melodieuze rock met een prograndje valt er genoeg te genieten.

Opener 'Hands' is er een van ouderwetse kwaliteit. Het is algemene muziekkennis dat het verstandig is om een album sterk te openen om gelijk de aandacht op te eisen, nou dat is gelukt. Het opent nog even met een subtiel loopje maar al snel knallen de gitaren er heerlijk in, met mooie keyboard lijnen, een stevige riff en heerlijke drums. Even later krijgen we een rustig gitaarrifje en laat zanger Philipps gelijk zijn kunsten horen, een prima passende ietwat hese stem. Het refrein vervolgens is werkelijk van grote schoonheid. Heerlijk ritmisch, met een groot meezinggehalte en een prachtige melodie. En laten we gelijk de productie er even bijpakken: het geheel is een warme gloedvolle mix geworden wat het een genot maakt om in het huidige voorjaarszonnetje met de deuren en ramen open de speakers weer eens ouderwets de benen te laten strekken. Zelden zo'n heerlijke sfeervolle opening van een album gehoord. Gelukkig blijft het niveau van de rest van de songs vrij hoog. Zo is 'Brief Encouter' van haast eenzelfde kwaliteit, met heerlijke zang en een goede balans tussen instrumentale hoogstandjes en pompeuze melodie. 'From Where I Stand' is wat rustiger, de piano en cello in de opening doet me even een beetje denken aan de landgenoten van Sylvan. Ook hier krijgen we weer een heerlijk refrein voorgeschoteld en worden ook de gitaren niet vergeten. Opnieuw een cello in de opening van 'Test of Time' wat ook aangeeft dat het hele album toch wel diezelfde symfonische sfeer ademt. Een beproeft recept dus, met wat ingetogen coupletten die overgaan in de sterke ritmische refreinen waarbij het haast onmogelijk is om stil te zitten of om niet op zijn minst mee te fluiten of neuriën. 'North' illustreert mooi het gevoel wat Philipps gehad moet hebben toen hij dit nummer schreef tijdens een storm in zijn houten huisje aan de Nederlandse kust: winderig, maar sterk genoeg om overeind te blijven. Al zegt hij er zelf over: “volgende keer toch maar Jamaica.”

Ook 'South of London' kent die typische opbouw al is deze track wat luchtiger en simpeler van opbouw en lijkt het hiermee meer op een vlotte popsong dan de rest van het album. 'Wasn't it good' is zo'n typische pianoballad wat een beetje zwelgt in zijn zelfmedelijden, niet slecht maar ook zeker niet het sterkste nummer van het album, al maakt het mooie pompeuze slot nog een hoop goed. Hierna krijgen we aan de hand van 'Woodwork' het enige instrumentaal werkje van dit album. Het zit vrij stevig in elkaar, een protestsong tegen het Nederlandse Noordzee klimaat zoals men zelf verwoord. Nou van mij mag er op deze manier veel meer geprotesteerd worden, prima gitaarwerk heerlijk vermengd met piano en lekkere ritmische drums, weg met die regen!! 'Islanders' is weer een wat meer ingetogen nummer met gastvocalen van Judith Stuber, die al vaker heeft bijgedragen aan materiaal van Everon. En terecht want Judith heeft een mooie stem die ook prima past bij de muziek van Everon, ik had hier zelf ook eigenlijk wel graag een duet gehoord. Blijft afsluiter 'Running' nog over, hoezeer ik ook mijn best doe om dit nummer te doorgronden kan ik er niet van genieten. Het refrein is zeker wel geslaagd, de coupletten lopen echter niet soepel en maken me de meeste luisterbeurten ietwat nerveus zodat het een wat mindere epische afsluiting wordt dan dit album naar mijn smaak had verdiend.

Het is al aardig wat jaren geleden dat Everon een nieuw album uitbracht en ik kan zondermeer zeggen dat fans hier zeer mee in hun nopjes kunnen zijn; zij kunnen dit album dan ook blind aanschaffen. Het is een album geworden met overwegend degelijke symfonische neoprog rocksongs met mooie sfeervolle coupletten, uitstekende instrumentale stukken en vooral heerlijke melodieuze feel-good refreinen met een hoog meezinggehalte. Als ik dan toch één klein minpuntje moet noemen is het toch wel het bekende Duits-Engelse taalprobleem: hier en daar hoor je iets van een accent en de teksten zijn niet altijd even soepel lopend native Engels uitgevoerd. Maar wie zich daar niet te veel aan stoort en zich kan laten meeslepen door muziek en sfeer van dit album valt er genoeg te genieten. Kortom ook voor de liefhebber die nog niet bekend was met Everon is het zeker de moeite waard ‘North’ eens aan een luisterbeurt te onderwerpen.